Online Bilgiler Rehberi

Cezayir (Cezayir Demokratik Halk Cumhuriyeti), Kuzey Afrika’da bulunan, Afrika’nın Sudan’dan sonra ikinci büyük ülkesidir. Cezayir’in komşuları kuzeydoğuda Tunus, doğuda Libya, güneydoğuda Nijer, güneybatıda Moritanya veMali, batıda Fas ve Batı Sahra’dır. Etnik açıdan bir İslami, Arap ve Berberi ülkesidir. Ülke ismi Arapçada (El Jazair) adalar anlamındadır.

Tarih

Cezayir, M. VII. asrin ortalarindan sonra Islam ordulari tarafindan fethedilerek Islam devletinin topraklarina katildi. Daha sonra çesitli hanedanliklarin hakimiyetinde kalan Cezayir 1517′de Barbaros Hayrettin Pasa (Hizir Reis) ile kardesi Oruç Reis tarafindan fethedilerek Osmanli topraklarina katildi. Ayni yil Osmanli Cezayir eyaleti kuruldu. Bu eyalet 1830 yilina kadar ayakta kaldi.

1830 yilinin Temmuz ayinda Fransizlar Cezayir’i isgal ettiler. Fransızlar, burayı kurmak istedikleri Büyük Fransiz İmparatorlugu’nun bir parçasi haline getirmeyi amaçliyorlardi. Bunun için Cezayir’in Müslüman halkini hiristiyanlastirmak ve kendilerini tamamen Fransiz kültürüne adapte etmek istiyorlardi. 1830′da Cezayir’de Avrupa’nin en büyük misyonerlik merkezi olan Beyaz Papazlar Cemiyeti kuruldu. Bu cemiyet Cezayir halkini elli yil içinde hiristiyanlastirmayi amaçliyordu. Ama Cezayir halkinin dinine bagliligi onlarin basarisini engelledi.

Fransiz isgaline karsi ilk bagimsizlik mücadelesini isgalin ikinci yilinda Emir Abdülkadir baslatmistir. Emir Abdülkadir isgalcilere karsi 14 yil mücadele etti ve 23 Aralik 1947′de Fransizlar tarafindan tutuklandi. Sonraki yillarda da isgale karsi ayaklanmalar ve bagimsizlik mücadeleleri oldu. Ancak Fransiz isgalciler bütün bu hareketleri siddetle ve zulümle bastirdilar. Sadece 5 Agustos 1945 tarihinde Fransizlar bir gün içinde 45 bin Cezayirlinin canina kiymislardir.

Fransiz isgaline karsi ikinci bagimsizlik savasi 1954 yilinda basladi. Bu savas Milli Kurtulus Cephesi’nin öncülügünde baslatildi. Milli Kurtulus Cephesi, Cezayir halkinin suurlandirilmasinda önemli etkinligi olan Cemiyeti Ulema’nin öncülügünde olusturulmustu. Cephe, Kasim 1954′te yayinladigi ilk bildirisinde amacinin Cezayir’i isgalden kurtararak bu topraklar üzerinde Islam esaslarina göre sekillenen bagimsiz bir devlet kurmak oldugunu bildirdi. Sekiz yil süren bagimsizlik savasi süresince bir buçuk milyon Cezayirli Müslüman, isgalciler tarafindan sehid edildi. Bugün bir çok cezayirliye göre Fransızların cezayir’deki katliamları soykırım anlamına gelmektedir. Cezayir 2005 yılında resmen FRansa’dan işlediği soykırım için özür talep etti. Cezayir Devlet Başkanı 2006 yılında Fransa’nın Cezayir’de sadece Cezayirlileri öldürmediğini, onların diline ve kültürüne de soykırım uyguladığını ilan etti. Fransa bu suçlamaları kabul etmediği gibi, “konu tarihçilere bırakılmalıdır” dedi. Aynı Fransa Ermenilerin soykırım iddialarına ise sonuna kadar sahip çıktı ve meclisinden 2001 yılında Ermeni iddilarını kabul eden bir karar çıkardı.

Milli Kurtuluş Cephesi 1958′de geçici bir hükümet olusturdu. 5 Temmuz 1962′de de bagimsizlik ilan edildi. Müslümanlarin sekiz yil süren kararli mücadeleleri karsisinda isgalciler bu ülkeyi terk etmek zorunda kaldilar. Ancak bagimsizlik sonrasinda cihadin baslangicinda belirlenen hedeflerle bagdasmayan olumsuz gelismeler oldu. Fransa’nin oyunuyla Milli Kurtulus Cephesi içinde yer alan Müslüman ilim adamlari tasfiye edildi ve Batici laik düsünce sahipleri öne geçti.

Bagimsizlik sonrasinda geçici bir süre cumhurbaskanligi yapan Ferhad Abbas’in arkasindan 15 Eylül 1963′te Ahmed bin Bella cumhurbaskanligina getirildi. Ahmed bin Bella, 19 Haziran 1965′te gerçeklestirilen bir darbeyle cumhurbaskanligindan uzaklastirildi ve yerine sosyalist Batici bir anlayisa sahip olan Albay Huvari Bumedyen geçti. Huvari Bumedyen ülkede kati bir totaliter baski rejimini hakim kildi. Bumedyen’in dönemi onun Aralik 1978′de ölmesiyle kapandi. Yerine yine sosyalist bir anlayis sahibi olan Sazeli bin Cedid seçildi.

Sosyalist rejime karsi degisik zamanlarda ayaklanmalar oldu. Bunlarin en etkinlerinden biri 1982 ayaklanmasidir. Ancak bu ayaklanma zor kullanilarak bastirilmistir. Ikinci büyük ayaklanma ise 5 Ekim 1988′de basladi ve bir hafta sürdü. Bu ayaklanma dolayisiyla hükümet güçleriyle halk arasinda meydana gelen çatismalarda en az bes yüz kisi öldü. Hükümet bu ayaklanmayi zorla bastiramadi ve bazi önemli vaadlerde bulunmak suretiyle ancak halki yatistirabildi. Hükümetin en önemli vaadi ise çok partili demokratik hayata geçmekti.

Hükümet yaptigi vaadler dogrultusunda yeni bir anayasa metni hazirlayarak 23 Subat 1989′da halkoyuna sundu. Yeni anayasa ülkenin sosyalist niteligini kaldiriyor ve Islam’i devletin resmi dini olarak kabul ediyordu. Ayni zamanda birden fazla siyasi partinin ve siyasi amaçli derneklerin kurulmasina imkan taniyordu. Bunun gibi daha birçok önemli degisiklikler içeriyordu. Yeni anayasa halkin çogunlugunca onaylanarak yürürlüge kondu. Arkasindan yeni siyasi partiler kuruldu ve 12 Haziran 1990′da ilk çok partili yerel seçimler yapildi. Bu seçimlerde Islami Kurtulus Cephesi (FIS) oylarin % 55′ini alarak birçok yerde yerel seçimleri kazandi. Arkasindan 26 Aralik 1991′de ilk çok partili genel seçimlerin birinci turu gerçeklestirildi. FIS bu seçimlerde de büyük basari gösterdi. Resmi kaynaklara göre oylarin % 55′ini, kendi kaynaklarina göreyse % 80′ini aldi.

Islami Selamet Cephesi’nin gösterdigi basari Cezayir’de önemli çikarlari olan Fransa basta olmak üzere bütün Batili güçleri rahatsiz etti. Bu yüzden tek çare olarak Cezayir ordusunu harekete geçirme yoluna basvurdular. Sonuçta ordu, 16 Ocak 1992′de yani seçimlerin ikinci turunun yapilacagi tarihe bes gün kala gerçeklestirdigi darbeyle yönetime el koyarak seçimlerin ikinci turunu iptal etti ve genel baskan Prof. Abbasi Medeni basta olmak üzere FIS ileri gelenlerinin çogunu tutuklatti. Cunta yönetimi daha önce mahalli seçimleri kazanarak isbasina gelen FIS mensubu belediye baskanlarini ve belediye meclisi üyelerini de görevden aldiktan sonra pek çogunu tutuklatti. Ilk tutuklama kampanyasinda tutuklanan FIS mensuplarinin sayisi alti bini asti. Bunlarin pek çogu 45 derece sicaklik altindaki toplama kamplarina gönderildi. Sonraki dönemlerde ortaya çikan bazi olaylar ve birtakim provokasyonlar vesilesiyle de çok sayida FIS mensubu tutuklandi. Cunta Mart ayinda da, FIS’i tamamen kapattigini açikladi.

General Halid Nezzar’in baskanligindaki askeri cunta Yüksek Devlet Konseyi adiyla bir konsey olusturdu. Bu konseyin baskanligina da 29 yildan beri Fas’ta sürgün hayati yasamakta olan Muhammed Budiyaf’i getirdi.

Cunta yönetimi önce FIS ileri gelenlerinden 13 kisi hakkinda idam istedi. Ancak birkaç ertelemeden sonra Temmuz ayi ortalarinda gerçeklestirilen durusmada askeri mahkeme FIS genel baskani Abbasi Medeni ile yardimcisi Ali Belhac’i 12’ser yil, diger FIS liderlerini de 4 ile 6 yil arasinda degisen hapis cezalarina çarptirdi.

Yüksek Devlet Konseyi baskani Muhammed Budiyaf 29 Haziran 1992 tarihinde orduda görevli Lembarek Binmaraf adinda bir tegmen tarafindan öldürüldü. Yolsuzluk davalari yüzünden basbakan Seyyid Ahmed Gazali ile ve bazi generallerle arasi açilan Budiyaf’in öldürülmesi olayi baslangiçta Islami Cephe’ye yüklendi. Ancak arastirmalar sonunda cinayeti isleyen subayin Islami Cephe’yle herhangi bir ilgisinin bulunmadigi ortaya çikti. Budiyaf’tan sonra Yüksek Devlet Konseyi baskanligina Ali Kafi getirildi. Cunta yönetiminin kapattigi Islami Selamet Cephesi’nin ileri gelenleri Ali Kafi’nin baskanligindaki yeni yönetime diyalog çagrisinda bulundularsa da yönetim diyaloga yanasmak istemedi. Ancak cunta yönetimi daha sonra bir çikmaz sokaga girdigini anladi ve Islami Hareket mensuplariyla bir uzlasma yolu aramaya basladi. Bu yüzden ordu sertlik yanlisi hükümeti 11 Nisan 1994 tarihinde istifaya zorlayarak yerine daha ilimli bir hükümet olusturdu. Ancak yeni hükümet de bazi siyasi oyunlara basvurmak disinda hiçbir uzlasmaci girisimde bulunmadi.

1996′da göstermelik olarak bir referandum gerçeklestirilerek yeni bir anayasa yürürlüge kondu. Cuntanin açiklamalarina göre referandumda oy kullananlarin % 86’si “evet” oyu vermisti. Ardindan 5 Haziran 1997 tarihinde yine göstermelik bir parlamento seçimleri gerçeklestirildi. Seçimlere birden fazla partinin katilmasina izin verildi ama favori cuntanin destekledigi Cezayir Ulusal Demokratik Birlik Partisi’ydi. Seçimler dürüstçe ve demokratik bir ortamda yapilmadigindan sonuçlar da cuntanin istedigi sekilde oldu. En son olarak da 15 Nisan 1999 tarihinde yine göstermelik bir cumhurbaskanligi seçimleri yapildi ki bu seçimlerden geçen ayki sayimizda ayrintili olarak söz etmistik. Bu seçimlerde de cuntanin destekledigi Abdülaziz Buteflika’nin kazandirilacagi önceden belli oldugundan diger adaylar figüran olmak istemediklerini ilan ederek adayliktan çekildiler ve Buteflika tek aday olarak girdigi seçimlerde cumhurbaskanligina seçildi, daha dogru bir ifadeyle tayin edildi.

Islami Hareket: Isgalcilerin ve bagimsizlik sonrasinda kurulan Bati kontrollü sosyalist düzenin bütün baski ve zulümlerine ragmen Cezayir’de Islami hareket her zaman canli ve güçlü olmustur. Bunun çesitli sebepleri var. Ancak ilim adamlarinin çalismalari en basta zikredilmesi gereken unsurdur. Emir Abdülkadir, vaaz ve irsad çalismalariyla hiristiyan misyonerlerin yikici faaliyetlerinin önüne geçen Seyh Abdülhamid bin Badis, Seyh Abdüllatif, ünlü düsünür Malik bin Nebi ve Seyh Ahmed Sahnun Cezayir halkinin suurlanmasinda hizmeti geçmis ilim adamlarindan bazilari.

1989 anayasasinin siyasi amaçli dernek ve cemiyetlerin ve iktidari elinde tutan Milli Kurtulus Cephesi disinda siyasi partilerin kurulmasina müsaade etmesinden yararlanmak isteyen Islami hareket mensuplari bu alana girmeye karar verdiler. Önce Kasim 1988′de Irsad ve Islah Cemiyeti kuruldu. Cemiyetin basina Cezayir’in taninmis ilim adamlarindan ve Müslüman Kardesler cemaatinin Cezayir temsilcisi Mahfuz en-Nahnah getirildi. Bunun arkasindan Subat 1989′da Islam’a Davet Birligi kuruldu. Bunun basina da bagimsizlik savasinda önemli rol oynamis bir ilim adami olan Ahmed Sahnun getirildi. Mart 1989′da da Prof. Abbasi Medeni’nin liderliginde Islami Kurtulus Cephesi (FIS) ortaya çikti. Baslangiçta Islami teblig ve davet çalismalari yürütmeyi amaçlayan Irsad ve Islah Cemiyeti daha sonra siyasi partiye (Islami Toplum Partisi’ne) dönüstürülmüstür.

Islami olusumlar sosyal faaliyetlerin yani sira siyasi faaliyetlere de girmislerdir. Islami çizgideki siyasi olusumlar hakkinda bazi özet bilgiler verelim:

Islami Selamet Cephesi: Prof. Abbasi Medeni’nin liderliginde, 11 Mart 1989′da kurulus çalismalarini baslatti. Resmi olarak kurulusunu 12 Eylül 1989′da gerçeklestirdi. Gerek 12 Haziran 1990′da gerçeklestirilen yerel seçimlerde ve gerekse 26 Aralik 1991′de gerçeklestirilen genel seçimlerdeki basarisiyla dikkatleri üzerine çekti. Bu parti Mart 1992′de cunta yönetimi tarafindan kapatildi.

Islami Toplum Partisi: Müslüman Kardesler cemaatinin Cezayir kanadinin lideri durumundaki Mahfuz Nahnah’in baskanliginda kuruldu. Bu partinin adi daha sonra Barisçi Toplum Partisi olarak degistirilmistir. Baskanligini da halen Mahfuz Nahnah yapmaktadir.

Islami Uyanis (Nahda) Partisi: Islami siyasi olusumlar içinde üçüncü sirada gelen bu hareketin liderligini Abdullah Cabullah yapmaktadir.

Bunlarin yani sira özellikle cuntanin baski uygulamalarina tepki olarak bazi silahli gruplar da ortaya çikti. Ancak bunlardan bazilari provokasyonlara açik oldugundan cunta onlarin adlarini halka yönelik katliamlarinda kullandi. Cuntanin katliamlarinda adi kullanilan silahli gruplarin basinda ise GIA geliyordu. Simdi bu gruplardan da kisaca söz edelim:

GIA (Silahli Islami Grup): Bu ülkedeki silahli gruplarin en radikali olarak bilinen bu hareket 1992′de ortaya çikti. Simdiye kadar birçok silahli eylem gerçeklestiren bu hareket, ülkedeki diger Islami olusumlara karsi da sert bir tutum izlemekte, hatta bazilarini tekfir etmektedir. Hareketin bu tutumu kendi içinden de birtakim sorunlar yasamasina ve bazi kopmalara yol açmistir. Hareketin kurulus merhalesindeki liderligini Cemal Zeytuni olarak bilinen Ebu Abdirrahman Emin yapti.

AIS (Islami Kurtulus Ordusu): Daha önce sadece siyasi faaliyet yürüten ve genis halk tabaninin destegine ragmen iktidara gelmesi darbeciler tarafindan önlenen Islami Selamet Cephesi’nin askeri kanadi olarak ortaya çikti. 1992 ortalarinda ortaya çikan AIS’in genel komutanligini Medeni Mirzak yapti.

MIA (Silahli Islami Hareket): Abdulkadir Sebuti’nin önderliginde faaliyetlerini yürüten bu hareket darbecilerin iktidara el koymalarindan kisa bir süre sonra ortaya çikti ve çesitli silahli eylemler gerçeklestirdi.

FIDA (Cezayir Cihadi Için Islami Cephe): Bu cepheyi 1994′te GIA’dan ayrilanlar kurmuslardir. Darbecilerin yaninda yer alan bazi yazarlarin ve basin mensuplarinin öldürülmesi gibi birtakim ferdi eylemler gerçeklestirdiler.

Islami Devlet Hareketi: Ilk önce 1992′de ortaya çikti. 13 Mayis 1994′te gerçeklestirilen bir anlasmayla GIA’ya katildi. Ancak daha sonra aralarinda ihtilaf çikmasi yüzünden bu hareketten ayrildi. Hareketin liderligini Said Mahlufi yapmaktadir.

Cezayir’deki silahli gruplarda böyle bir daginikligin yasanmasinin yani sira, Islami temellere oturtulmus bir “hareket ve eylem fikhi”nin da olmadigini kabullenmek zorundayiz. Bu eksiklik eylemlerin kitle tabaninda olumsuz etki yapmasina ve tabanin yukarida zikredilen gruplara olumsuz bakmasina yol açmaktadir.

İdarî Bölgeler
Cezayir 48 vilayete ayrılmıştır.

1 Adrar
2 Aïn Defla
3 Aïn Témouchent
4 Alger
5 Annaba
6 Batna
7 Béchar
8 Béjaïa
9 Biskra
10 Blida
11 Bordj Bou Arréridj
12 Bouira
13 Boumerdès
14 Chlef
15 Constantine
16 Djelfa
 17 El Bayadh
18 El Oued
19 El Tarf
20 Ghardaïa
21 Guelma
22 Illizi
23 Jijel
24 Khenchela
25 Laghouat
26 Mila
27 Mostaganem
28 Médéa
29 Muaskar
30 M’Sila
31 Naama
32 Oran
 33 Ouargla
34 Oum el-Bouaghi
35 Relizane
36 Saida
37 Sétif
38 Sidi Bel Abbes
39 Skikda
40 Souk Ahras
41 Tamanghasset
42 Tébessa
43 Tiaret
44 Tindouf
45 Tipasa
46 Tissemsilt
47 Tizi Ouzou
48 Tlemcen

Coğrafya
Fas’tan başlayarak doğuya doğru giden 2400 km.lik Atlas Dağları Cezayir’in kıyı kesimine paralel olarak batıdan doğuya, Tunus’a kadar uzanır. Cezayir’in kıyıları genelde dağlara çok yakın ve sarptır; çok sayıda liman yoktur. Ülkenin güneyini Büyük Sahra Çölü kaplar. Atlas dağsırasının Cezayir’deki kısmının en yüksek noktası 2900 m. civarındadır.

Ekonomi
Denize yakın kesimde tarıma elverişli alanlarda başta zeytin gibi Akdeniz iklimi bitkileri yetişir. Ülke ekonomisinin belkemiği petrol ve doğalgazdır. Cezayir dünyanın petrol rezervleri sıralamasında 14′üncü ülkedir ve ikinci en büyük doğalgaz ihracatçısıdır. Bunlar dışında demir, fosfat, uranyum, kurşun, çinko madenlerine sahiptir.

Coğrafi Verileri

Konum: Kuzey Afrika’da, Akdeniz kıyısında, Fas ve Tunus’un arasında yer almaktadır.
Coğrafi konumu: 28 00 Kuzey enlemi, 3 00 Batı boylamı
Haritadaki konumu: Afrika
Yüzölçümü: toplam: 2,381,740 km²
kara: 2,381,740 km²
su: 0 km²
Sınırları: toplam: 6,343 km
sınır komşuları: Libya 982 km, Mali 1,376 km, Moritanya 463 km, Fas 1,559 km, Nijerya 956 km, Tunus 965 km, Batı Sahra 42 km
Sahil şeridi: 998 km
İklimi: Yağışlar genellikle batıdan doğuya doğru artar, kuzeyden güneye doğru azalır. En çok yağış alan yöre, Akdeniz`in nemli rüzgarlarına açık olan doğu kıyı şerididir.
Arazi yapısı: Toprakların yaklaşık %85`i Büyük Sahra ile kaplıdır. Kuzeydeki dağlar ve bu dağların arasındaki sulak ve verimli ovalar kıyı boyunca dar bir şerit oluşturur.
Deniz seviyesinden yüksekliği: en alçak noktası: Chott Melrhir 40 m
en yüksek noktası: Tahat 3,003 m
Doğal kaynakları: petrol, doğal gaz, demir yatakları, fosfat, uranyum, kurşun, çinko
Arazi kullanımı: tarıma uygun topraklar: %3
otlaklar: %13
ormanlık arazi: %2
diğer: %82 (1993 verileri)
Sulanan arazi: 5,550 km² (1993 verileri)
Doğal afetler: Dağlık arazilerde depremler; toprak kaymaları
Coğrafi not: Afrika’nın ikinci büyük ülkesi (Sudan’dan sonra)
 
Nüfus Bilgileri

Nüfusu: 31,736,053 (2001 Temmuz ayı tahmini)
Yaş yapısı: 0-14 yaş: %34.21 (erkek 5,528,755; kadın 5,328,083)
15-64 yaş: %61.72 (erkek 9,901,319; kadın 9,687,449)
65 yaş ve üzeri: %4.07 (erkek 594,973; kadın 695,474) (2001 verileri)
Nüfus artış oranı: %1.71 (2001 verileri)
Mülteci oranı: -0.45 mülteci/1,000 nüfus (2001 tahmini)
Cinsiyet oranı: doğumlarda: 1.04 erkek/kadın
15 yaş altı: 1.04 erkek/kadın
15-64 yaşlarında: 1.02 erkek/kadın
65 yaş ve üzeri: 0.86 erkek/kadın
toplam nüfusta: 1.02 erkek/kadın (2001 verileri)
Bebek ölüm oranı: 40.56 ölüm/1,000 doğan bebek (2001 tahmini)
Ortalama hayat süresi: Toplam nüfus: 69.95 yıl
erkeklerde: 68.6 yıl
kadınlarda: 71.34 yıl (2001 verileri)
Ortalama çocuk sayısı: 2.72 çocuk/1 kadın (2001 tahmini)
HIV/AIDS - hastalıklarına yakalanan yetişkin sayısı: %0.07 (1999 verileri)
Ulus: Cezayirliler
Nüfusun etnik dağılımı: %99 Arap-Berber, %1 den az Avrupalılar
Dinler: Sünni Müslümanlar %99, %1 Hıristiyan ve Musevi
Dil: Arapça (resmi), Fransızca, Berber lehçeleri
Okur yazar oranı: 15 yaş ve üzeri bilgiler
toplam nüfus: %61.6
erkeklerin: %73.9
kadınların: %49 (1995)
 
Yönetimi

Ülke adı: Resmi tam adı: Cezayir Demokratik Halk Cumhuriyeti
kısa şekli : Cezayir
Yerel tam adı: Al Jumhuriyah al Jaza’iriyah ad Dimuqratiyah ash Sha’biyah
yerel kısa şekli: Al Jaza’ir
ingilizce: Algeria
Yönetim Biçimi: Başkanlık Tipi Cumhuriyet
Başkent: Cezayir
İdari bölmeler: 48 il Adrar, Ain Defla, Ain Temouchent, Annaba, Batna, Bechar, Bejaia, Biskra, Blida, Bordj Bou Arreridj, Bouira, Boumerdes, Cezayir, Chlef, Constantine, Djelfa, El Bayadh, El Oued, El Tarf, Ghardaia, Guelma, Illizi, Jijel, Khenchela, Laghouat, Mascara, Medea, Mila, Mostaganem, M’Sila, Naama, Oran, Ouargla, Oum el Bouaghi, Relizane, Saida, Setif, Sidi Bel Abbes, Skikda, Souk Ahras, Tamanghasset, Tebessa, Tiaret, Tindouf, Tipaza, Tissemsilt, Tizi Ouzou, Tlemcen
Bağımsızlık günü: 5 Temmuz 1962
Milli bayram: İhtilal günü, 1 Kasım (1954)
Hukuk sistemi: Cumhuriyet, Başkanlık Sistemi
Üye olduğu uluslararası örgüt ve kuruluşlar: ABEDA, AfDB (Afrika Kalkınma Bankası), AFESD (Arap Ülkeleri Ekonomik ve Sosyal Kalkınma Fonu), AL, AMF (Arap Ülkeleri Para Fonu), AMU (Arap Magrep Birliği), CCC (Gümrük İşbirliği Konseyi), ECA (Birleşmiş Milletler Afrika Ekonomik Komisyonu), FAO (Tarım ve Gıda Örgütü), G-15, G-19, G-24, G-77, IAEA (Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı), IBRD (Uluslararası İmar ve Kalkınma Bankası), ICAO (Uluslararası Sivil Havacılık Örgütü), ICC (Milletlerarası Ticaret Odası), ICFTU (Uluslararası Serbest Ticaret Birlikleri Konfederastonu), ICRM (Uluslararası Kızılhaç ve Kızılay Hareketi), IDA (Uluslararası Kalkınma Birliği), IDB (İslam Kalkınma Bankası), IFAD (Uluslararası Tarımsal Kalkınma Fonu), IFC (Uluslararası Finansman Kurumu), IFRCS (Uluslararası Kızılhaç ve Kızılay Toplulukları Federasyonu), IHO (Uluslararası Hidrografi Örgütü), ILO (Uluslarası Çalışma Örgütü), IMF (Uluslararası Para Fonu), IMO (Uluslararası Denizcilik Örgütü), Inmarsat (Uluslararası Denizcilik Uydu Teşkilatı), Intelsat (Uluslararası Telekomünikasyon ve Uydu Örgütü), Interpol (Uluslararası Polis Teşkilatı), IOC (Uluslararası Olimpiyat Komitesi), IOM (Uluslararası Göçmen Teşkilatı), ISO (Uluslararası Standartlar Örgütü), ITU (Uluslararası Haberleşme Birliği), MONUC (BM Kongo Operasyonu), NAM, OAPEC (Arap Petrol İhracatçısı Ülkeler Örgütü), OAS (Amerika Devletleri Teşkilatı), OAU (Afrika Birliği Teşkilatı), OIC (İslam Konferansı Örgütü), OPCW (Kimyasal Silahları Yasaklama Organizasyonu), OPEC (Petrol İhraç Eden Ülkeler Teşkilatı), OSCE (ortak), UN (Birleşmiş Milletler), UNCTAD (Birleşmiş Milletler Ticaret ve Kalkınma Konferansı), UNESCO (Eğitim-Bilim ve Kültür Örgütü), UNHCR (BM Mülteciler Yüksek Komiserliği), UNIDO (Endüstriyel Kalkınma Örgütü), UNMEE (BM Etyopya-Eritre Misyonu), UPU (Dünya Posta Birliği), WHO (Dünya Sağlık Örgütü), WIPO (Dünya Fikri Mülkiyet Teşkilatı), WMO (Dünya Meteoroloji Örgütü), WToO (Dünya Turizm Örgütü), WTrO (Dünya Ticaret Örgütü)
 
İletişim Bilgileri

Kullanılan telefon hatları: 2.3 milyon (1998)
Telefon kodu: 213
Radyo yayın istasyonları: AM 25, FM 1, kısa dalga 8 (1999)
Radyolar: 7.1 milyon (1997)
Televizyon yayını yapan istasyonlar: 46 (1995)
Televizyonlar: 3.1 milyon (1997)
Internet kısaltması: .dz
Internet servis sağlayıcıları: 2 (2000)
Internet kullanıcıları: 20,000 (2000)